Wie bakt ze bruin?

31 december, oudejaarsavond traditiegetrouw is dat voor Nederlanders oliebollen eten. Hoewel met een geblesseerd been verhinderde dit Ditteke niet om oliebollen te bakken. Hier wat foto's van het proces en het resultaat. 

 

 

Het resultaat:
Ditteke: Mmmm, in Nederland zien ze er een beetje anders uit...en ze smaken ook een beetje anders....Zou het liggen aan het zakje gist dat bedoeld was om maïsbier te brouwen? Of aan het recept van Blue Band? Of....?
Willem: Heerlijk. Beetje zwart van buiten. Maar van binnen lekkerder als in Nederland....

Vanuit een regenachtig Windhoek wensen we alle goeds en een zegenrijk 2011 toe.

Innige omhelzing

Deze plaatjes zie je alleen maar in de regentijd. Normaal gesproken blijven de miljoenpoten verborgen onder de grond.

Het heeft vele milimeters geregend in dit woestijnland. En waarschijnlijk houdt het nog wel een paar dagen aan. Het weerbericht op de website klopt niet helemaal lijkt het.

Iedereen is zo blij en dankbaar hier voor de regen!

Speelgoed

Ooit interviewde Willem-Henri eens Henk van den Berg van Berg Toys (een skelterfabrikant) uit Wekerom, zie http://bedrijven.woordendaad.nl/Media/download/7342/ .Vanuit christelijke bewogenheid ondersteunt Berg Toys adoptiekinderen in het Zuiden via Woord en Daad. Inmiddels kunnen kinderen in Namibië ook genieten van  skelters en trampolines van de Veluwe. Berg Toys heeft een vestiging in Windhoek geopend.

Het Weerbericht

We zijn weer terug in Namibië. Na een heerlijk verlof in Nederland te hebben gehad zijn we 30 oktober weer geland op Namibische bodem. We vlogen de laatste etappe via Johannesburg naar Windhoek. Ditteke had wel een bijzondere buurvrouw naast zich: Jennifer Moeti. U vraagt zich af: Wie is Jennifer Moeti? Nu, zij is de Marjon de Hond van Namibië. Samen met een aantal collega's vertelt ze aan het einde van het acht uur journaal wat voor weer ons te wachten staat. Het bijzondere is dat als Jennifer het weerbericht afsluit ze dit doet met de zinsnede "May God bless this beautiful nation" (God zegene deze prachtige natie). Volgens Jennifer is de president van Namibië blij dat het acht uur journaal op deze manier eindigt. Naast weervrouw is Jennifer ook part-time evangelist.

Uitgaansleven

Zoals iedere donderdagmorgen zat ook vanmorgen de uitgaansbijlage, Kollig (spotlight), bij Die Republikein, een van de drie landelijke dagbladen in Namibië. Normaal verwacht je natuurlijk de nieuwste bioscoopfilms, bekende cabaretiers en de Robbie Williamsen en Frans Bauers van deze wereld. Vanmorgen echter een artikel over het bezoek van ds. Ron van der Spoel aan Windhoek. Hij gaat de komende week de cursus Passion for Preaching geven op NETS. Zo kunnen Namibiërs de komende week bij NETS verantwoordelijk 'uitgaan'.

Cape Cross

Aan de kust van Namibië bevindt zich ruim 100 km boven Swakopmund het gelijknamige zeehondenreservaat.




Via een eindeloze weg door de woestijn kun je Cape Cross bereiken. Cape Cross wordt permanent bewoond door een kleine 150.000 zeehonden.

Een belangrijke reden voor hun aanwezigheid is de grote hoeveelheid vis die hier in de zee zwemt. Een zeehond eet namelijk zo'n 5 kg vis per dag.

Een deel van het jaar worden zeehonden afgemaakt. Dit noemt men 'culling' (uitschiften) en naar men zegt is dat nodig om overbevolking te voorkomen. De huid en olie brengen geld op.
Culling levert de nodige kritiek op van de dierenbeschermers ('zeehonden doodknuppelen'), maar het schijnt dat de culling wel op een ordelijke manier verloopt.









Cape Cross is verder bekend van de Portugese ontdekkingsreiziger Diego Cåo die hier in 1486 voet aan land zette.

Op de foto ziet u een replica van dit kruis en een begeleidende tekst.

Schoolreisje

Oude tijden herleefden, op 16 juli. We zaten we in een bus vol met schoolkinderen. We wilden weleens kennis maken met de Namibische mijnbouw. Een schoolklas uit Swakopmund dacht er ook zo over. Samen met ruim 30 schoolkinderen en wat toeristen zaten we in een touringcar van Rössing, die een grote uraniummijn exploiteert. Na een reisje van 40 minuten vanaf Swakopmund kwamen we in een maanlandschap nabij Arandis waar de mijn is gelegen. De mijn is 360 meter diep, 3 kilometer lang en 300 meter breed. De eigenaar is voor de meerderheid de Australische mijngigant Rio Tinto. De Namibische mijn zorgt voor een kleine 10% van de uranium produktie wereldwijd.

Door middel van het opblazen van rotsen komen er kleine blokken vrij. Deze worden vervolgens door een kraan in enorme vrachtwagens geladen. Deze Komatsu dumpers zijn bijna 7 meter hoog en hebben een vermogen van meer dan 2000 pk. Ze worden op het terrein van de mijn geassembleerd. Een wiel weegt 21 ton, incl, lading weegt de dumper bijna 500 ton. De dumpers brengen de uraniumerts naar een verzamelpunt. Hier begint een ingenieus verwerkingsproces waar uiteindelijk het eindproduct uraniumoxide uit voorkomt. Dit goedje wordt per trein naar Walvis Bay gereden. Via schepen wordt het vanaf hier naar allerlei plekken in de wereld geëxporteerd. Uraniumoxide moet in fabrieken buiten Namibië worden opgewerkt om in kerncentrales gebruikt te worden voor energieopwekking. 

We waren onder de indruk, mede vanwege de impact zo'n mijnonderneming heeft sociaal-economisch gezien, maar ook op de natuur en de gezondheid en veiligheid van mensen. Er wordt veel gedaan aan 'maatschappelijk verantwoord ondernemen', wellicht mede om de negatieve effecten te compenseren.  

De komende jaren worden nog 10 uraniummijnen in ons land geopend.